Cyfrowe Dziedzictwo 3D - od pomysłu do wydruku

Problem

W wielu szkołach komputer i drukarka stoją nieużywane, bo nikt nie mówi, po co po nie sięgać. Historia zostaje w podręczniku i dziecko nie ma jak jej dotknąć. A da się to połączyć: najpierw poznajemy świat, także ten z bajki albo z muzeum, potem budujemy go w komputerze, a na końcu trzymamy w dłoni.

Rozwiązanie

W pilotażu sprawdziliśmy prostą drogę w czterech krokach. Odkrywanie: dziecko wybiera obiekt i opowiada, dlaczego jest ważny. Modelowanie 3D: remiks albo własny model w narzędziach dla dzieci. Przygotowanie do druku: siatka, plik STL, warstwy. Druk i duma: wydruk oraz opowieść dla klasy lub rodziny. Świat cyfrowy można też przenieść na papier: szablony, karty do gry, mapki. Starsze grupy malują figurki, dokładają prostą elektronikę albo robią własne mini-gry. Pilotaż sfinansowała fundacja ze środków celowych, teraz skalujemy program.

Twoja rola

• Uczestnik warsztatu: dziecko lub nastolatek
• Rodzic lub opiekun wybierający ścieżkę tematów
• Wolontariusz lub mentor warsztatu 3D
• Szkoła, świetlica, klub lub dom kultury
• Partner muzealny lub mecenas materiałów

Cyfrowe Dziedzictwo 3D łączy zabawę, naukę i dziedzictwo. Najpierw wybierasz historię, potem modelujesz, na końcu drukujesz.

Ścieżki nauki:

• Odkrywcy (ok. 7–10 lat): pierwszy remiks, pierwszy wydruk, pierwsza opowieść.
• Twórcy (ok. 11–14 lat): skan prostych obiektów tam, gdzie wolno, makiety papierowe, malowanie figurek, prosta gra planszowa o miejscu.
• Mistrzowie (ok. 15+ / koła STEAM): elektronika light w modelu, mechatronika light, projekt własnej gry, współpraca z Drugim życiem IT.

Trzy karty fundacji pracują razem: Żywa Pamięć zbiera historie, Miasto Opowieści robi z nich grę, a tu uczysz się wydrukować historię tak, by można było ją potrzymać.